Ik werd acht jaar geleden gediagnosticeerd, op 34-jarige leeftijd, net nadat ik mijn tweede kind had gekregen. De eerste symptomen waren visueel, daarna kwam er vermoeidheid bij. Maar wat mij het meest verstoorde, waren de cognitieve problemen die geleidelijk verschenen: afspraken vergeten, niet op woorden kunnen komen, moeite hebben om gesprekken te volgen.

Ik begon twee jaar geleden met EDITH op aanraden van mijn neuroloog. In het begin was ik sceptisch. En vooral, ik was bang om zwart op wit mijn moeilijkheden te zien. Maar al snel merkte ik dat ik vooruitging. De spellen zijn leuk, niet kinderachtig, en ik kan de moeilijkheid aanpassen aan mijn vorm van de dag.

Tegenwoordig zijn mijn dagelijkse 15 minuten met EDITH een heilig ritueel geworden. Ik heb het gevoel dat ik iets concreets doe voor mijn brein. En mijn naasten hebben gemerkt dat ik levendiger ben, meer aanwezig ben in de gesprekken. Het heeft me echt vertrouwen gegeven in mijn capaciteiten.

Mijn MS begon met exacerbaties gedurende 15 jaar, daarna werd het progressief. Het is een moeilijke realiteit om te accepteren: te weten dat de ziekte langzaam maar zeker voortschrijdt. Ik kan niet meer zonder hulp lopen en ik merk al enkele jaren duidelijk een cognitieve vertraging.

Ik had de strijd kunnen opgeven. Maar ik besloot te vechten met de middelen die ik heb. Eén daarvan is EDITH. Ik gebruik het elke ochtend, na mijn koffie, als ik het meest alert ben. De oefeningen stellen me in staat om mijn brein actief te houden. Ik maak me geen illusies: ik ga niet genezen. Maar misschien vertraag ik de achteruitgang, en vooral houd ik het gevoel dat ik handel.

Wat ik leuk vind aan EDITH, is dat ik de moeilijkheidsgraad kan aanpassen. Op dagen dat ik moe ben, blijf ik op het gemakkelijke niveau. Op goede dagen daag ik mezelf wat meer uit. Deze flexibiliteit is essentieel voor mij.

Gediagnosticeerd op 24-jarige leeftijd, midden in mijn rechtenstudies. Een enorme schok. Ik had het gevoel dat mijn leven stopte voordat het echt was begonnen. Gelukkig was ik goed omringd en kwam ik snel weer bovenop.

Mijn neuroloog vertelde me over cognitieve reserve: het idee dat hoe meer je je brein op jonge leeftijd stimuleert, hoe beter je beschermd bent voor later. Dat sprak me aan. Ik gebruik JOE sinds anderhalf jaar, omdat ik van uitdagingen houd en (nog) geen grote cognitieve problemen heb. Het is behoorlijk intens, het daagt me uit, en ik vind het leuk om mijn vorderingen te zien.

Ik zie het als een investering in mijn toekomst. Ik weet niet hoe mijn MS zich zal ontwikkelen, maar in elk geval doe ik alles wat in mijn macht ligt om mijn brein de beste kansen te geven. En het is echt leuk, het lijkt totaal niet op een medische klus!

Ik heb al meer dan 25 jaar MS. Ik heb de ups en downs, de exacerbaties, de progressie meegemaakt. Mijn vrouw was er bij elke stap. Toen ik begon met geheugen- en concentratieproblemen, maakte ze zich zorgen over mij maar ook... over zichzelf! Op 61-jarige leeftijd wil ook zij een fit brein behouden.

Dus besloten we om samen EDITH te doen, elke avond na het avondeten. Elk op zijn eigen tablet, zij aan zij op de bank. We vergelijken onze scores, plagen elkaar vriendelijk en lachen om onze fouten. Het is ons kleine ritueel geworden, een moment van saamhorigheid waar we allebei naar uitkijken.

Naast het voordeel voor ons brein, heeft het ons dichter bij elkaar gebracht. We delen iets, we zitten in hetzelfde schuitje. En ze begrijpt beter wat ik dagelijks ervaar door concreet te zien waar ik moeite mee heb en waar ik goed in ben.

Ik ben manager in een adviesbureau. Mijn werk vereist snelheid, geheugen, concentratie. Toen mijn eerste cognitieve problemen verschenen, raakte ik in paniek. Ik maakte fouten, vergat vergaderingen, verloor de draad van gesprekken. Ik dacht zelfs eraan om ontslag te nemen.

Mijn neuroloog raadde me aan om met cognitieve stimulatie te beginnen. Ik gebruik JOE 's ochtends voordat ik naar mijn werk ga, om mijn brein "op te warmen". En EDITH 's avonds om te ontspannen terwijl ik mijn capaciteiten onderhoud. Na een paar maanden merkte ik een verschil. Geen wonder, maar een verbetering in mijn alertheid, in mijn werkgeheugen.

Vooral gaf het me de geruststelling dat ik iets actiefs deed. Ik heb mijn baan behouden, ik kreeg zelfs een promotie vorig jaar. MS bepaalt niet mijn professionele leven.

Wat mij het meest hindert aan mijn MS is niet de pijn of de motorische problemen. Het is deze cognitieve vermoeidheid die me halverwege de ochtend overvalt. Mijn brein schakelt in een vertraagde modus, ik kan niet meer nadenken, niet meer concentreren. Dit is erg belemmerend als je een softwareontwikkelaar bent.

Ik realiseerde me dat ik mijn brein moest trainen als een spier om zijn uithoudingsvermogen te vergroten. Ik gebruik JOE elke ochtend, nuchter, wanneer ik op mijn best ben. De oefeningen zijn veeleisend, maar dat is precies wat ik nodig heb. Ik heb het gevoel dat het de komst van de cognitieve vermoeidheid vertraagt.

Ik heb ook geleerd om mijn energie te beheren: regelmatige pauzes, moeilijke taken 's ochtends, vereenvoudigde routine in de middag. De combinatie van energiemanagement + cognitieve stimulatie heeft mijn leven echt veranderd.