--dyn-bleu:#5e5ed7;
--dyn-bleu-fonce:#5268c9;
--dyn-vert:#a9e2e4;
--dyn-jaune:#ffeca7;
--dyn-rose:#e73469;
--dyn-encre:#1d1d2e;
--dyn-gris:#5c5c72;
--dyn-fond:#f6f6fd;
--dyn-ombre:0 6px 24px rgba(29,29,46,.08);
--dyn-ombre-forte:0 12px 34px rgba(94,94,215,.22);
--dyn-radius:18px;
font-family:"Inter","Segoe UI",system-ui,-apple-system,"Helvetica Neue",Arial,sans-serif;
color:var(--dyn-encre);
line-height:1.68;
font-size:clamp(16px,1.05vw + 13px,18px);
max-width:860px;
margin:0 auto;
padding:0 4px;
-webkit-font-smoothing:antialiased;
}
.dbi-art-43107e .dyn-article * {box-sizing:border-box;}
.dbi-art-43107e .dyn-article h1, .dbi-art-43107e .dyn-article h2, .dbi-art-43107e .dyn-article h3, .dbi-art-43107e .dyn-article h4 {
color:var(--dyn-encre);line-height:1.22;margin:0 0 .5em;font-weight:800;letter-spacing:-.015em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-article h1 {font-size:clamp(1.65rem,3.4vw,2.35rem);margin-top:.4em;}
.dbi-art-43107e .dyn-article h2 {font-size:clamp(1.35rem,2.4vw,1.75rem);margin-top:2.1em;padding-top:.2em;}
.dbi-art-43107e .dyn-article h3 {font-size:clamp(1.1rem,1.7vw,1.28rem);margin-top:1.5em;font-weight:700;}
.dbi-art-43107e .dyn-article p {margin:0 0 1.05em;}
.dbi-art-43107e .dyn-article a {color:var(--dyn-bleu-fonce);text-decoration:underline;text-underline-offset:3px;}
.dbi-art-43107e .dyn-article a:hover {color:var(--dyn-rose);}
.dbi-art-43107e .dyn-article a:focus-visible {outline:3px solid var(--dyn-bleu);outline-offset:2px;border-radius:4px;}
.dbi-art-43107e .dyn-article ul, .dbi-art-43107e .dyn-article ol {margin:0 0 1.05em;padding-left:1.25em;}
.dbi-art-43107e .dyn-article li {margin-bottom:.45em;}
.dbi-art-43107e .dyn-article strong {font-weight:700;}
.dbi-art-43107e .dyn-article img {max-width:100%;height:auto;display:block;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead {
position:relative;overflow:hidden;border-radius:var(--dyn-radius);
padding:30px 24px 28px;margin:0 0 1.5em;box-shadow:var(--dyn-ombre);
}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead {padding:44px 44px 40px;}
}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead::after {
content:"";position:absolute;right:-80px;top:-80px;width:250px;height:250px;border-radius:50%;
background:rgba(255,255,255,.14);pointer-events:none;
}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead > * {position:relative;z-index:1;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu {background:linear-gradient(135deg,var(--dyn-bleu) 0%,var(--dyn-bleu-fonce) 100%);color:#fff;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu h1 {color:#fff;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu .dyn-pagehead__cat {color:var(--dyn-jaune);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu .dyn-pagehead__lead {color:rgba(255,255,255,.93);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu .dyn-pagehead__meta {color:#fff;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--bleu .dyn-pagehead__meta li {background:rgba(255,255,255,.18);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--eau {background:linear-gradient(135deg,var(--dyn-vert) 0%,#cfeff1 100%);color:var(--dyn-encre);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--eau .dyn-pagehead__cat {color:var(--dyn-rose);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--eau .dyn-pagehead__lead {color:#3b4a5c;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--eau .dyn-pagehead__meta li {background:rgba(255,255,255,.62);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--jaune {background:linear-gradient(135deg,var(--dyn-jaune) 0%,#fff7d6 100%);color:var(--dyn-encre);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--jaune .dyn-pagehead__cat {color:var(--dyn-rose);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--jaune .dyn-pagehead__lead {color:#5a5240;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead--jaune .dyn-pagehead__meta li {background:rgba(255,255,255,.68);}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead__cat {
display:inline-block;font-size:.76rem;font-weight:800;letter-spacing:.12em;
text-transform:uppercase;margin-bottom:.9em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead h1 {margin:0 0 .5em;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead__lead {font-size:clamp(1.02rem,1.4vw,1.16rem);margin:0 0 1.3em;}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead__meta {
display:flex;flex-wrap:wrap;gap:8px;list-style:none;padding:0;margin:0;
font-size:.83rem;font-weight:600;
}
.dbi-art-43107e .dyn-pagehead__meta li {border-radius:999px;padding:5px 13px;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero {
background:linear-gradient(135deg,#ffffff 0%,var(--dyn-fond) 100%);
border-radius:var(--dyn-radius);
box-shadow:var(--dyn-ombre);
overflow:hidden;
margin:0 0 2.2em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__grid {display:grid;grid-template-columns:minmax(0,1fr);}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-hero__grid {grid-template-columns:42% minmax(0,1fr);}
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__media {position:relative;background:var(--dyn-vert);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__media img {width:100%;height:100%;object-fit:cover;aspect-ratio:16/9;}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-hero__media img {aspect-ratio:auto;min-height:100%;}
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__eyebrow {
display:inline-block;background:var(--dyn-rose);color:#fff;font-size:.72rem;font-weight:800;
letter-spacing:.09em;text-transform:uppercase;padding:6px 13px;border-radius:999px;margin-bottom:.7em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__body {padding:22px 22px 24px;}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-hero__body {padding:28px 30px;}
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__title {font-size:clamp(1.12rem,2vw,1.42rem);font-weight:800;margin:0 0 .55em;line-height:1.25;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__title a {color:var(--dyn-encre);text-decoration:none;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__title a:hover {color:var(--dyn-bleu);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__pitch {font-size:.97rem;color:var(--dyn-gris);margin:0 0 1em;}
.dbi-art-43107e .dyn-badges {display:flex;flex-wrap:wrap;gap:7px;margin:0 0 1.1em;padding:0;list-style:none;}
.dbi-art-43107e .dyn-badges li {
background:#fff;border-radius:999px;padding:5px 12px;font-size:.79rem;font-weight:600;
color:var(--dyn-bleu-fonce);box-shadow:0 2px 8px rgba(29,29,46,.07);
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__actions {display:flex;flex-wrap:wrap;gap:10px;align-items:center;}
.dbi-art-43107e .dyn-btn {
display:inline-block;background:var(--dyn-bleu);color:#fff !important;text-decoration:none !important;
font-weight:700;padding:13px 26px;border-radius:999px;box-shadow:var(--dyn-ombre-forte);
transition:transform .15s ease,background .15s ease;text-align:center;
}
.dbi-art-43107e .dyn-btn:hover {background:var(--dyn-bleu-fonce);transform:translateY(-2px);color:#fff !important;}
.dbi-art-43107e .dyn-btn--ghost {
background:#fff;color:var(--dyn-bleu-fonce) !important;box-shadow:0 2px 10px rgba(29,29,46,.09);
}
.dbi-art-43107e .dyn-btn--ghost:hover {background:var(--dyn-jaune);color:var(--dyn-encre) !important;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero__price {font-weight:800;color:var(--dyn-rose);font-size:1.02rem;margin-left:2px;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel {background:var(--dom-fond);}
.dbi-art-43107e .dyn-pastel {display:grid;grid-template-columns:auto minmax(0,1fr);gap:18px;align-items:start;padding:22px;}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-pastel {gap:24px;padding:30px 32px;}
}
.dbi-art-43107e .dyn-pastel__icone {
flex:0 0 auto;width:74px;height:74px;border-radius:22px;background:#fff;
display:flex;align-items:center;justify-content:center;font-size:34px;line-height:1;
box-shadow:0 4px 14px rgba(29,29,46,.10);
}
@media(min-width:720px) {
.dbi-art-43107e .dyn-pastel__icone {width:88px;height:88px;font-size:40px;}
}
.dbi-art-43107e .dyn-pastel__domaine {
display:inline-block;background:#fff;border-radius:999px;padding:4px 12px;
font-size:.74rem;font-weight:800;letter-spacing:.08em;text-transform:uppercase;
color:var(--dom-texte);margin-bottom:.6em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-hero__eyebrow {background:var(--dom-texte);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-btn {background:var(--dom-texte);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-btn:hover {filter:brightness(.92);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-btn--ghost {background:#fff;color:var(--dom-texte) !important;}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-badges li {color:var(--dom-texte);}
.dbi-art-43107e .dyn-hero--pastel .dyn-hero__price {color:var(--dom-texte);}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--memoire {--dom-fond:#e9e9fb;--dom-texte:#5268c9;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--attention {--dom-fond:#dcf2f4;--dom-texte:#1b7f86;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--logique {--dom-fond:#ece9fb;--dom-texte:#5e5ed7;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--langage {--dom-fond:#ffe8d9;--dom-texte:#b35a2a;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--emotions {--dom-fond:#fdeaf1;--dom-texte:#c0295a;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--apprentissage {--dom-fond:#fff3cd;--dom-texte:#8a6a13;}
.dbi-art-43107e .dyn-dom--autonomie {--dom-fond:#e4f2ea;--dom-texte:#25795c;}
.dbi-art-43107e .dyn-tldr {
background:var(--dyn-vert);border-radius:var(--dyn-radius);padding:22px 24px;margin:0 0 2em;
}
.dbi-art-43107e .dyn-tldr h2 {margin:0 0 .5em;font-size:1.1rem;text-transform:uppercase;letter-spacing:.06em;}
.dbi-art-43107e .dyn-tldr p {margin-bottom:.8em;}
.dbi-art-43107e .dyn-tldr ul {margin-bottom:0;padding-left:1.1em;}
.dbi-art-43107e .dyn-toc {background:var(--dyn-fond);border-radius:var(--dyn-radius);padding:20px 24px;margin:0 0 2.2em;}
.dbi-art-43107e .dyn-toc p {font-weight:800;margin:0 0 .6em;font-size:.9rem;text-transform:uppercase;letter-spacing:.07em;color:var(--dyn-bleu-fonce);}
.dbi-art-43107e .dyn-toc ol {margin:0;padding-left:1.2em;}
.dbi-art-43107e .dyn-toc li {margin-bottom:.3em;}
.dbi-art-43107e .dyn-cards {display:grid;gap:14px;grid-template-columns:repeat(auto-fit,minmax(230px,1fr));margin:1.4em 0 1.8em;}
.dbi-art-43107e .dyn-card {
background:#fff;border-radius:var(--dyn-radius);padding:20px 20px 18px;box-shadow:var(--dyn-ombre);
}
.dbi-art-43107e .dyn-card h3 {margin:0 0 .45em;font-size:1.03rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-card p {margin:0;font-size:.94rem;color:var(--dyn-gris);}
.dbi-art-43107e .dyn-card__icon {font-size:1.5rem;display:block;margin-bottom:.35em;line-height:1;}
.dbi-art-43107e .dyn-module {
background:#fff;border-radius:var(--dyn-radius);box-shadow:var(--dyn-ombre);
padding:20px 22px;margin:0 0 14px;
}
.dbi-art-43107e .dyn-module__head {display:flex;align-items:center;gap:12px;margin-bottom:.7em;}
.dbi-art-43107e .dyn-module__num {
flex:0 0 auto;width:38px;height:38px;border-radius:12px;background:var(--dyn-bleu);color:#fff;
display:flex;align-items:center;justify-content:center;font-weight:800;font-size:1rem;
}
.dbi-art-43107e .dyn-module__title {margin:0;font-size:1.05rem;font-weight:800;}
.dbi-art-43107e .dyn-module ul {margin:0;padding-left:1.15em;font-size:.95rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-module li::marker {color:var(--dyn-rose);}
.dbi-art-43107e .dyn-tablewrap {overflow-x:auto;-webkit-overflow-scrolling:touch;margin:1.3em 0 1.9em;border-radius:var(--dyn-radius);box-shadow:var(--dyn-ombre);background:#fff;}
.dbi-art-43107e .dyn-article table {width:100%;border-collapse:collapse;min-width:460px;font-size:.94rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-article thead th {
background:var(--dyn-bleu);color:#fff;text-align:left;padding:13px 16px;font-weight:700;font-size:.9rem;
}
.dbi-art-43107e .dyn-article tbody td {padding:12px 16px;vertical-align:top;border-top:1px solid #ececf7;}
.dbi-art-43107e .dyn-article tbody tr:nth-child(even) td {background:#fbfbff;}
.dbi-art-43107e .dyn-article th:first-child {border-top-left-radius:var(--dyn-radius);}
.dbi-art-43107e .dyn-article th:last-child {border-top-right-radius:var(--dyn-radius);}
.dbi-art-43107e .dyn-oui {color:#1a8f6b;font-weight:700;}
.dbi-art-43107e .dyn-non {color:var(--dyn-rose);font-weight:700;}
.dbi-art-43107e .dyn-note, .dbi-art-43107e .dyn-alerte {border-radius:var(--dyn-radius);padding:18px 22px;margin:1.5em 0;}
.dbi-art-43107e .dyn-note {background:var(--dyn-jaune);}
.dbi-art-43107e .dyn-alerte {background:#fdeef3;}
.dbi-art-43107e .dyn-note p:last-child, .dbi-art-43107e .dyn-alerte p:last-child {margin-bottom:0;}
.dbi-art-43107e .dyn-note strong, .dbi-art-43107e .dyn-alerte strong {display:block;margin-bottom:.3em;font-size:1rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-cta {
background:var(--dyn-bleu);border-radius:var(--dyn-radius);padding:26px 24px;margin:2.2em 0;
color:#fff;text-align:center;box-shadow:var(--dyn-ombre-forte);
}
.dbi-art-43107e .dyn-cta h3 {color:#fff;margin:0 0 .4em;font-size:clamp(1.1rem,2vw,1.35rem);}
.dbi-art-43107e .dyn-cta p {color:rgba(255,255,255,.92);margin:0 0 1.1em;font-size:.97rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-cta .dyn-btn {background:#fff;color:var(--dyn-bleu) !important;box-shadow:none;}
.dbi-art-43107e .dyn-cta .dyn-btn:hover {background:var(--dyn-jaune);color:var(--dyn-encre) !important;}
.dbi-art-43107e .dyn-steps {list-style:none;counter-reset:dyn;padding:0;margin:1.4em 0 1.8em;display:grid;gap:12px;}
.dbi-art-43107e .dyn-steps li {
counter-increment:dyn;background:#fff;border-radius:var(--dyn-radius);box-shadow:var(--dyn-ombre);
padding:16px 20px 16px 62px;position:relative;font-size:.96rem;
}
.dbi-art-43107e .dyn-steps li::before {
content:counter(dyn);position:absolute;left:18px;top:15px;width:30px;height:30px;border-radius:10px;
background:var(--dyn-jaune);color:var(--dyn-encre);display:flex;align-items:center;justify-content:center;
font-weight:800;font-size:.9rem;
}
.dbi-art-43107e .dyn-faq {background:var(--dyn-fond);border-radius:var(--dyn-radius);padding:6px 24px 20px;margin:1.4em 0 0;}
.dbi-art-43107e .dyn-faq h3 {font-size:1.05rem;margin-top:1.4em;}
.dbi-art-43107e .dyn-faq p {font-size:.96rem;}
.dbi-art-43107e .dyn-serie {display:grid;gap:12px;margin:1.4em 0 1.8em;}
.dbi-art-43107e .dyn-serie a {
display:block;background:#fff;border-radius:var(--dyn-radius);box-shadow:var(--dyn-ombre);
padding:15px 20px;text-decoration:none;color:var(--dyn-encre);font-weight:600;font-size:.96rem;
transition:transform .15s ease;
}
.dbi-art-43107e .dyn-serie a:hover {transform:translateX(4px);color:var(--dyn-bleu);}
.dbi-art-43107e .dyn-serie span {display:block;font-size:.82rem;font-weight:600;color:var(--dyn-rose);text-transform:uppercase;letter-spacing:.06em;margin-bottom:2px;}
@media(prefers-reduced-motion:reduce) {
.dbi-art-43107e .dyn-article * {transition:none !important;}
}{
"@context": "https://schema.org",
"@graph": [
{
"@type": "Article",
"headline": "Carte de désenbilisation orale : 12 idées d'activités et de variantes pour ne jamais lasser",
"inLanguage": "fr",
"author": {
"@type": "Organization",
"name": "DYNSEO",
"url": "https://www.dynseo.com/"
},
"publisher": {
"@type": "Organization",
"name": "DYNSEO",
"url": "https://www.dynseo.com/"
}
},
{
"@type": "FAQPage",
"mainEntity": [
{
"@type": "Question",
"name": "Comment varier pour ne pas lasser l'enfant ?",
"acceptedAnswer": {
"@type": "Answer",
"text": "Le secret est de changer l'habillage sans changer la règle de douceur. Le même chemin — des mains vers la bouche — peut se vivre en grimaces devant un miroir, en histoire inventée, en dînette avec une peluche, en pique-nique, en bruits rigolos ou en jeu de famille. Alternez les activités d'un jour à l'autre, laissez l'enfant choisir, et gardez toujours une nouveauté ludique en réserve. Ce qui lasse, ce n'est pas la carte : c'est la répétition à l'identique et l'impression d'un exercice. Dès que le jeu redevient jeu, l'envie revient."
}
},
{
"@type": "Question",
"name": "Que faire quand l'enfant refuse complètement ?",
"acceptedAnswer": {
"@type": "Answer",
"text": "Un refus n'est pas un échec, c'est une information. On redescend d'abord à une étape sans aucun contact : regarder la carte, choisir un picto, faire une grimace, souffler une plume. On raccourcit à deux ou trois minutes, on termine sur un moment agréable et on remet au lendemain. On négocie la durée plutôt que le principe : « on regarde juste la carte et on s'arrête ». Si le refus concerne l'alimentation et s'aggrave, ou s'accompagne d'autres signes, ce n'est plus une question de motivation : il faut en parler à l'orthophoniste, à l'ergothérapeute ou au médecin qui suit l'enfant."
}
},
{
"@type": "Question",
"name": "Combien de temps par jour, et pendant combien de temps ?",
"acceptedAnswer": {
"@type": "Answer",
"text": "Quelques minutes suffisent : deux à dix minutes par jour, toujours mieux qu'une longue séance hebdomadaire. C'est la régularité, pas la durée, qui installe la confiance et le progrès. Certains jours, regarder la carte ensemble trente secondes est déjà une belle séance. Quant à la durée globale de l'accompagnement, elle dépend entièrement de chaque enfant, de son histoire et de ses besoins : il n'existe aucun délai type, et se comparer à un calendrier n'a pas de sens. L'orthophoniste ou l'ergothérapeute qui suit l'enfant vous aidera à ajuster le rythme dans la durée."
}
},
{
"@type": "Question",
"name": "Peut-on utiliser la carte en groupe ou en fratrie ?",
"acceptedAnswer": {
"@type": "Answer",
"text": "Oui, et c'est souvent très aidant. Voir un frère, une sœur ou d'autres enfants jouer avec leur bouche — grimaces, bruits, souffles — dédramatise énormément et donne envie d'essayer par imitation. Trois formats fonctionnent bien : le parcours chacun son tour, le jeu du chef d'orchestre où l'enfant mène les autres, et la chasse aux bruits en équipe. La seule règle d'or : aucune comparaison ni compétition. L'enfant concerné doit rester libre de seulement regarder, choisir son étape et s'arrêter, sans jamais être mis en difficulté devant les autres."
}
},
{
"@type": "Question",
"name": "À partir de quel âge, et jusqu'à quand ?",
"acceptedAnswer": {
"@type": "Answer",
"text": "La carte s'adapte largement selon l'enfant plutôt que selon un âge précis : on ajuste le vocabulaire, le rythme et la forme du jeu. Pour les plus petits, on privilégie l'imitation, les peluches et les histoires ; pour les plus grands, on peut nommer davantage, raconter et mener soi-même les jeux. Ce qui compte n'est pas l'âge sur le papier mais le niveau de confort de l'enfant. Pour savoir si l'outil convient à votre situation, et pour fixer les objectifs, appuyez-vous toujours sur l'orthophoniste, l'ergothérapeute ou le médecin qui accompagne l'enfant : eux seuls peuvent poser un cadre adapté."
}
}
]
}
]
}
Kaart voor orale desensibilisatie: 12 ideeën voor activiteiten en varianten om nooit te vervelen
De kaart voor orale desensibilisatie wordt vaak één keer gebruikt, aan het kind getoond en dan in een lade opgeborgen: men weet niet goed wat men de volgende dagen ermee moet doen. Dat is jammer, want het hele belang ligt in de zachte herhaling, dag na dag, in het spel en zonder druk. Dit artikel verzamelt twaalf activiteiten met de kaart voor orale desensibilisatie, elk beschreven met zijn doel, duur, verloop, een gemakkelijkere variant en een moeilijkere variant, plus een concreet teken dat laat zien dat het kind vooruitgang boekt. Het idee: altijd een nieuwe manier hebben om de kaart opnieuw te gebruiken om zowel het kind als de volwassene die het begeleidt niet te vervelen.
Pour que le lecteur qui ne l'a jamais vue se la représente : c'est un support visuel imprimable qui présente une progression illustrée, du plus loin de la bouche vers le plus près, étape par étape — les mains, les joues, les lèvres, le contour, puis l'intérieur. Chaque étape est symbolisée par un picto simple et coloré. L'enfant voit d'un coup d'œil « où on en est », ce qui vient après, et surtout qu'il peut s'arrêter quand il veut. La carte ne remplace jamais l'accompagnement d'un orthophoniste, d'un ergothérapeute ou d'un médecin : elle rend visible et prévisible un chemin qui, sans elle, resterait flou et parfois angoissant.
L'essentiel en 30 secondes
Une carte de désensibilisation orale se fait vivre par le jeu quotidien, jamais par la contrainte. Trois principes tiennent tout : l'enfant guide, on avance par petits pas, on s'arrête avant l'inconfort.
- L'enfant décide — c'est lui qui montre l'étape du jour et qui dit « stop ». Ce contrôle est ce qui apaise et fait revenir.
- Court et souvent — quelques minutes chaque jour valent bien mieux qu'une longue séance une fois par semaine.
- Toujours par le jeu — grimaces, dînette, histoires, bruits rigolos : la carte est un support de jeu, pas un exercice à réussir.
- Varier pour ne pas lasser — même chemin, angles différents : on change l'habillage, jamais la règle de douceur.
- Un cadre professionnel — les objectifs, les textures et le rythme se décident avec l'orthophoniste ou l'ergothérapeute qui suit l'enfant.
Avant de commencer : 4 repères pour ne jamais forcer
Toutes les idées qui suivent reposent sur une même règle : la bouche est une zone intime, et l'enfant qui s'en méfie a de bonnes raisons de le faire. On n'obtient jamais rien de durable par la surprise ou l'insistance. On obtient tout par la prévisibilité, le jeu et le respect du rythme. Ces quatre repères valent pour les douze activités.
L'enfant tient la commande
C'est lui qui montre l'étape sur la carte, lui qui pose sa main sur la vôtre, lui qui dit « encore » ou « stop ». On ne prend jamais son visage par surprise.
Un tout petit pas à la fois
On reste longtemps sur une étape confortable avant d'en proposer une nouvelle. Reculer d'un cran n'est pas un échec, c'est la façon normale d'avancer.
On s'arrête pendant que ça va bien
On termine sur une réussite et une bonne humeur, jamais sur un pleur ou un refus. Une séance qui finit bien donne envie de la suivante.
On observe et on transmet
Une ligne par jour : quelle étape, quelle réaction. Ces notes servent à l'orthophoniste et à l'ergothérapeute pour ajuster ce qui est proposé.
La désensibilisation orale concerne parfois des enfants avec des difficultés d'alimentation, une hypersensibilité sensorielle, un trouble du spectre de l'autisme ou des antécédents médicaux particuliers. Certaines étapes, certaines textures ou certains aliments peuvent être déconseillés — risque de fausse route, réactions, régime spécifique. Les activités ci-dessous sont des jeux d'accompagnement, pas un protocole médical : montrez cette liste à l'orthophoniste ou à l'ergothérapeute qui suit l'enfant, et appliquez leurs consignes. Devant tout signe de détresse, de douleur, ou toute difficulté à avaler, arrêtez et parlez-en à un médecin.
Apprivoiser et découvrir
Les trois premières activités ne demandent aucun contact avec la bouche. Elles servent à rendre la carte familière et rassurante, pour qu'elle devienne un objet de jeu attendu plutôt qu'un signal d'inquiétude. On peut y rester plusieurs jours : ce temps d'apprivoisement n'est jamais perdu.
Le tour de la carte
- Objectif — rendre le support familier et prévisible, sans aucune attente de contact. On installe l'idée qu'on connaît le chemin d'avance.
- Durée et matériel — 3 à 5 minutes, la carte imprimée posée à plat entre vous, dans un endroit calme.
- Déroulé — on regarde ensemble chaque picto, on le montre du doigt, on nomme : « là, ce sont les mains ; là, les joues ; tout au bout, la bouche ». On dit aussi et surtout : « on va aussi loin que tu veux, et on peut s'arrêter quand tu veux. »
- Plus facile — regarder seulement les deux ou trois premières étapes, celles qui sont loin de la bouche, et laisser la carte à côté sans rien en attendre.
- Plus difficile — demander à l'enfant de raconter lui-même le parcours, dans l'ordre, en montrant chaque étape.
- Signe que ça marche — l'enfant vient chercher la carte de lui-même, ou la reconnaît et sourit quand vous la sortez.
Le jeu du « je choisis »
- Objectif — donner à l'enfant le pouvoir de décider, ce qui est le meilleur moteur de l'adhésion. On travaille aussi la notion de choix.
- Durée et matériel — 3 à 5 minutes, la carte et, si vous le souhaitez, la roue des choix DYNSEO pour matérialiser la décision.
- Déroulé — « C'est toi qui choisis l'étape d'aujourd'hui. » L'enfant pose son doigt sur un picto. On fait uniquement celui-là, on félicite le choix, on s'arrête. Le message clé : choisir peu, c'est très bien.
- Plus facile — proposer seulement deux étapes très éloignées de la bouche entre lesquelles choisir : « les mains ou les joues ? »
- Plus difficile — l'enfant choisit deux étapes et décide de l'ordre, puis explique pourquoi.
- Signe que ça marche — l'enfant choisit spontanément une étape un peu plus proche de la bouche qu'hier, sans qu'on l'ait suggéré.
Le miroir des grimaces
- Objectif — mobiliser en douceur le visage et la bouche par le jeu, sans aucun contact imposé, et détendre l'ambiance autour de la zone orale.
- Durée et matériel — 5 minutes, un miroir, éventuellement le décodeur d'expressions faciales pour proposer des mimiques.
- Déroulé — face au miroir, on imite des grimaces : gonfler les joues, tirer la langue, faire un gros bisou dans le vide, montrer les dents comme un lion. L'adulte fait d'abord, l'enfant imite s'il veut. On rit, c'est le but.
- Plus facile — l'enfant regarde seulement l'adulte grimacer, sans imiter, puis désigne la grimace qu'il préfère.
- Plus difficile — enchaîner une petite série de grimaces dans l'ordre, ou inventer sa propre grimace et la faire deviner.
- Signe que ça marche — l'enfant lance lui-même une grimace nouvelle, ou touche ses propres joues et ses lèvres spontanément pendant le jeu.
Jouer avec les sensations
On approche maintenant des sensations, toujours en laissant l'enfant conduire. Rien de ce qui suit ne s'impose : l'enfant explore d'abord avec ses mains, puis, s'il le souhaite, se rapproche du visage. Les textures, températures et aliments proposés doivent avoir été validés en amont par le professionnel qui suit l'enfant ; on ne devine pas ce qui est adapté.
Le panier des textures, dans les mains d'abord
- Objectif — habituer progressivement au contact de différentes matières, en commençant loin de la bouche, là où c'est le plus facile à accepter.
- Durée et matériel — 5 à 10 minutes, un petit panier de matières douces variées choisies avec le professionnel (tissus, éponge, brosse souple), la carte à côté pour situer « où on en est ».
- Déroulé — l'enfant touche chaque matière avec ses mains, décrit ce qu'il ressent, choisit celle qu'il aime. S'il le veut, il approche la matière de son bras, puis de sa joue : jamais l'inverse. Chaque avancée est à son initiative.
- Plus facile — rester aux mains uniquement, sans jamais monter vers le visage : c'est déjà une étape complète.
- Plus difficile — l'enfant approche lui-même une matière douce de ses lèvres pendant une seconde, puis retire, à son rythme.
- Signe que ça marche — l'enfant tolère plus longtemps le contact, ou réclame une matière qu'il refusait la veille.
Le parcours des températures
- Objectif — familiariser avec des sensations de chaud et de frais tièdes, sources fréquentes d'appréhension, dans un cadre ludique et sécurisé.
- Durée et matériel — 5 minutes, des objets du quotidien à températures modérées et sans danger (une cuillère juste sortie d'un placard, une autre passée sous l'eau tiède), selon les consignes du professionnel.
- Déroulé — l'enfant touche d'abord avec le dos de la main, devine « plutôt frais ou plutôt tiède ? », puis, s'il le souhaite, approche l'objet de sa joue. On reste toujours dans des températures douces et confortables ; au moindre inconfort, on retire.
- Plus facile — deviner la température seulement avec la main, sans jamais approcher du visage.
- Plus difficile — associer chaque sensation à un mot ou à une image, puis anticiper : « à ton avis, celle-ci sera comment ? »
- Signe que ça marche — l'enfant nomme spontanément la sensation et accepte de la rapprocher un peu du visage sans crisper.
La chasse aux bruits de bouche
- Objectif — faire bouger les lèvres, la langue et le souffle par le jeu sonore, sans aucun contact, tout en travaillant en douceur la sphère orale.
- Durée et matériel — 5 minutes, rien ou presque : une paille et une plume à souffler, éventuellement l'échelle de la voix pour jouer sur le volume.
- Déroulé — on fabrique des bruits rigolos : claquer la langue comme un cheval, faire « pop » avec les lèvres, souffler pour faire avancer une plume, imiter le vent. L'adulte lance, l'enfant reprend s'il veut.
- Plus facile — l'enfant écoute et devine quel bruit vous faites, sans le reproduire.
- Plus difficile — enchaîner une petite mélodie de bruits, ou souffler la plume le plus loin possible et mesurer les progrès.
- Signe que ça marche — l'enfant invente ses propres bruits et joue avec sa bouche sans y penser, dans le plaisir.
La carte de désensibilisation orale, à télécharger et imprimer gratuitement
Le support complet, illustré et prêt à l'emploi : la progression étape par étape, les pictos et le repère « oui / stop ». Gratuit, imprimable, accessible en ligne sans créer de compte.
Télécharger la carte gratuitementDes activités avec la carte de désensibilisation orale pour nommer et communiquer
La carte n'est pas qu'un chemin sensoriel : c'est un formidable support de langage et de communication. Nommer les étapes, raconter une histoire autour d'elles, dire « oui » ou « stop » — tout cela met des mots sur des sensations qui, sans langage, restent inquiétantes. Ces trois activités conviennent aussi aux enfants peu ou non verbaux, à condition d'associer les mots à des images et des gestes.
Nummer de stappen
- Doel — de woordenschat van het lichaam en de zintuigen verrijken, en het kind de woorden geven om te zeggen wat het ervaart.
- Duur en materiaal — 5 minuten, de kaart en, voor niet-verbale kinderen, de applicatie MIJN WOORDENBOEK die afbeeldingen en woorden koppelt om te communiceren.
- Uitvoering — we wijzen een pictogram aan en zoeken samen de woorden : de wang, zacht, kietelen, het prikt, ik hou ervan, ik hou er niet van. We accepteren alle woorden van het kind, zelfs approximatieve. We corrigeren niet : we herformuleren zachtjes.
- Gemakkelijker — het kind wijst de afbeelding aan wanneer u het woord noemt.
- Moeilijker — het kind maakt een kleine zin : « de borstel op de wang, dat kietelt en ik vind het leuk. »
- Tekenen dat het werkt — het kind gebruikt zelf een gevoelwoord, tijdens een maaltijd of een andere activiteit.
Het verhaal van de dappere mond
- Doel — de situatie verlichten door het verhaal, betekenis geven aan de reis en het idee neerleggen dat vooruitgang een avontuur is, geen beproeving.
- Duur en materiaal — 5 tot 10 minuten, de kaart als draad van het verhaal, eventueel gesprekskaarten om het verhaal opnieuw op te starten.
- Uitvoering — we verzinnen samen het verhaal van een personage dat, net als het kind, zijn mond stap voor stap temt : hij begint met de handen, hij is een beetje bang, hij gaat langzaam vooruit, hij is trots. Het kind vult aan en kiest de vervolg.
- Gemakkelijker — de volwassene vertelt, het kind luistert en toont de bijbehorende stap op de kaart.
- Moeilijker — het kind vertelt zelf het verhaal, of tekent het, of speelt het na met een knuffel.
- Tekenen dat het werkt — het kind herneemt het verhaal spontaan en identificeert zich met het « dappere » personage.
De « ja / stop »
- Doel — leren om duidelijk instemming en weigering te uiten, en controleren of dit signaal altijd gerespecteerd wordt : het is de sleutel tot vertrouwen.
- Duur en materiaal — 5 minuten, twee kaarten « ja » en « stop », of de emotiethermometer om het gevoel te situeren.
- Uitvoering — voor elke stap toont het kind « ja » om door te gaan of « stop » om te stoppen. We respecteren de « stop » onmiddellijk, zonder te onderhandelen, zonder te zuchten. Het is deze betrouwbaarheid die het kind in staat stelt om vaker « ja » te zeggen, later.
- Gemakkelijker — een eenvoudige afgesproken gebaar is voldoende : duim omhoog om door te gaan, hand open om te stoppen.
- Moeilijker — het kind nuanceert : « ja maar minder hard », « nog een keer en dan stop ».
- Tekenen dat het werkt — het kind zegt « ja » steeds vaker, omdat het weet dat zijn « stop » altijd gehoord zal worden.
Naar de maaltijd en het plezier van de mond
Deze laatste drie activiteiten bereiden, zachtjes en door middel van spel, de verbinding met de maaltijd voor — zonder het moment van de maaltijd zelf ooit in een werkmoment te veranderen. We kijken, we voelen, we spelen : we vragen nooit om te proeven of door te slikken. Elke vraag over texturen, voedsel en veiligheid aan tafel valt onder de verantwoordelijkheid van de logopedist, de ergotherapeut of de arts die het kind volgt.
De picknick van ontdekkingen
- Doel — voedingsmiddelen verkennen door te kijken en te ruiken, zonder enige verplichting om te eten, om de angst voor de maaltijd te verminderen.
- Duur en materiaal — 10 minuten, enkele voedingsmiddelen gekozen met de professional, een tafelkleed op de grond voor de « picknick » sfeer.
- Verloop — we zetten de voedingsmiddelen neer, we kijken ernaar, we beschrijven ze, we ruiken eraan. Het kind mag ze aanraken als het wil, ze dichter bij zijn gezicht brengen als het wil. Geen verplichting om te proeven : de enige regel is dat we alles kunnen observeren zonder iets door te slikken.
- Makkelijker — alleen kijken en benoemen, zonder aan te raken.
- Moeilijker — het kind brengt een voedingsmiddel naar zijn lippen om het van dichterbij te ruiken, op eigen initiatief en volgens de instructies van de professional.
- Tekenen dat het werkt — het kind accepteert de aanwezigheid van een voedingsmiddel dat eerder een weigering of een terugtrekking veroorzaakte.
De theeset en het symbolische spel
- Doel — het parcours van de kaart naspelen met een knuffel of een pop, wat het kind helpt te begrijpen en te beheersen zonder zelf betrokken te zijn.
- Duur en materiaal — 10 minuten, een theeset, een knuffel of een pop, de kaart ernaast als gids.
- Verloop — het is de knuffel die « leert » : het kind toont de stappen, vraagt of het ermee eens is, respecteert zijn « stop ». Door de rol van de zorgzame volwassene op zich te nemen, integreert het kind de aanpak van binnenuit.
- Makkelijker — de volwassene speelt de scène, het kind kijkt en geeft instructies aan de knuffel.
- Moeilijker — het kind speelt een compleet verhaaltje na : de knuffel is bang, durft dan, en is dan trots.
- Tekenen dat het werkt — het kind past spontaan toe wat het de knuffel heeft laten ervaren.
Het ritueel voor de maaltijd
- Doel — een kort en voorspelbaar ritueel instellen net voor het aan tafel gaan, om de maaltijd ontspannen te benaderen.
- Duur en materiaal — 2 tot 3 minuten, de kaart, altijd op dezelfde plek, voor elke betrokken maaltijd.
- Verloop — we doen één stap, altijd dezelfde, heel eenvoudig : bijvoorbeeld drie keer blazen, of de handen onder lauw water houden en op de wangen leggen. Het ritueel is kort, identiek, geruststellend. Het geeft aan « nu gaan we eten, en alles is rustig ».
- Makkelijker — het ritueel beperkt zich tot samen naar de kaart kijken en een afgesproken geruststellende zin zeggen.
- Moeilijker — het kind kiest en leidt zelf het ritueel, en legt het uit aan een ander gezinslid.
- Tekenen dat het werkt — het kind vraagt om het ritueel, of komt zichtbaar rustiger aan tafel dan voorheen.
Een voortgang op 3 niveaus
Twaalf activiteiten, dat is veel : hoe weet je waar te beginnen en wanneer verder te gaan ? Hier is een eenvoudige voortgang in drie niveaus. We veranderen alleen van niveau wanneer het vorige met plezier en sereniteit is ervaren, nooit volgens een kalender. Teruggaan naar een niveau in een moeilijke periode is volkomen normaal : de voortgang is geen ladder die je eenmaal beklimt, maar een beweging die komt en gaat.
| Niveau | Wat we nastreven | Aangepaste activiteiten |
|---|---|---|
| 1 — Temmen | De kaart vertrouwd maken, geen verwachting van contact, het kind krijgt vertrouwen | De ronde van de kaart, het spel van « ik kies », de spiegel van de gezichten, het « ja / stop » |
| 2 — Verkennen | Gevoelens accepteren, eerst met de handen, daarna naar het gezicht op initiatief van het kind | De mand met texturen, het parcours van temperaturen, de zoektocht naar geluiden, de stappen benoemen |
| 3 — Dichter bij de maaltijd | Een ontspannen band creëren met voedsel en het moment van de maaltijd, altijd zonder verplichting om te proeven | De picknick van ontdekkingen, de symbolische theekamer, het ritueel voor de maaltijd, het verhaal van de dappere mond |
Drie minuten elke dag is beter dan een kwartier af en toe. Regelmaat creëert veiligheid, en veiligheid stelt in staat om te durven. We houden altijd in gedachten dat de enige « prestatie » die telt, het gedeelde plezier is : een ontspannen kind maakt vooruitgang, een gedwongen kind sluit zich af.
Samen spelen, in broederschap en in groep
De kaart krijgt een andere dimensie met meerdere mensen. De aanwezigheid van een broer, zus of andere kinderen maakt het minder dramatisch, creëert oefening en transformeert een potentieel gespannen moment in een groepsspel. Op één voorwaarde : dat er geen vergelijking of competitie ontstaat. Het betrokken kind moet de baas blijven over zijn eigen tempo, nooit in de moeilijkheid worden gebracht voor anderen.
Het parcours in de familie, om de beurt
- Principe — iedereen kiest om de beurt een stap op de kaart en doet het op zijn manier : een gezichtsuitdrukking, een geluid, een textuur aangeraakt met de hand. De volwassenen en de broers en zussen spelen ook, echt.
- Waarom het helpt — zien dat anderen het ook doen, en soms ook aarzelen, laat het kind zien dat het niet alleen of « abnormaal » is. Imitatie tussen kinderen is een krachtige motor.
- Op te letten — we vergelijken nooit de niveaus en we verwachten niet van het betrokken kind dat het « evenveel » doet als de anderen. Iedereen gaat waar hij wil.
Het spel van de dirigent
- Principe — het kind wordt de dirigent : het toont een stap op de kaart, en het hele gezin voert het tegelijkertijd uit — de tong uitsteken, « pop » maken, de wangen opblazen. Dan verandert het van stap.
- Waarom het helpt — in de rol van leider ervaart het kind de kaart als een spel dat het beheerst. Anderen laten doen wat hij voorstelt, versterkt zijn vertrouwen en gevoel van controle.
- Op te letten — we volgen echt zijn instructies, zelfs als ze vreemd zijn : het is het respect voor zijn autoriteit als « leider » dat het effect maakt.
De geluidenjacht in teamverband
- Principe — in een kleine groep verzinnen we om de beurt een mondgeluid dat de anderen moeten imiteren. We kunnen spelen met de gesprekskaarten om raadsels toe te voegen.
- Waarom het helpt — het gezamenlijke lachen verlicht de spanning rond de mond beter dan welke instructie dan ook. Het kind doet mee zonder zich bekeken te voelen.
- Om op te letten — het betrokken kind heeft het recht om alleen te luisteren en te raden, zonder geluid te maken, zolang het dat niet wil.
De gratis materialen en de rol van de digitale wereld
De mondontspanningkaart kan vrij worden gedownload en afgedrukt vanuit de DYNSEO-hulpmiddelencatalogus, zonder dat er een account hoeft te worden aangemaakt. Enkele andere materialen uit dezelfde familie "communicatie en sociaal" vullen de hier beschreven activiteiten goed aan: ze delen dezelfde visuele logica, eenvoudig en geruststellend.
- Emotiethermometer — om het kind te helpen zijn gevoelens te situeren en te uiten voor en na een stap.
- Keuzewiel — om de beslissing te concretiseren en het kind de macht te geven om de activiteit van de dag te kiezen.
- Gezichtsuitdrukkingdecoder — een waardevolle bondgenoot voor de spiegel van gezichten en het werken aan het gezicht.
- Gesprekskaarten — om de taal en verhalen rond de kaart nieuw leven in te blazen.
- Stemladder — om te spelen met het volume tijdens de geluidenjacht.
De digitale wereld kan deze spellen verlengen, zonder ze ooit te vervangen. Voor kinderen die weinig of niet verbaal zijn, koppelt de app MIJN WOORDENBOEK beelden en woorden om een behoefte of gevoel in het dagelijks leven te communiceren: een nuttige ondersteuning om "ja", "stop" of een gevoel te benoemen. Voor de jongsten die graag op een tablet spelen, bieden de app JOE en de DYNSEO-spellenwereld activiteiten voor taal en aandacht, die spaarzaam en ver van de avond moeten worden gedoseerd. U kunt ook de testen en evaluaties verkennen om de behoeften beter in kaart te brengen. Het goede principe blijft hetzelfde als voor de kaart: korte, regelmatige sessies, met plezier.
De fouten die je moet vermijden
Enkele reflexen, vaak goed bedoeld, kunnen het kind tegenhouden of een blijvende angst creëren. Ze herkennen is al een stap in de goede richting.
- Te snel gaan. Willen "vooruitgaan" omdat een dag goed is verlopen, is de beste manier om alles te laten terugvallen. We blijven lang bij wat comfortabel is.
- Verrassend aanraken. De hand naar het gezicht brengen zonder te waarschuwen, verraad de vertrouwen in een oogwenk. We kondigen altijd aan, we laten het kind de leiding nemen.
- Onderhandelen over "stop". "Nog een keer" na een weigering leert het kind dat zijn "stop" niet telt. Zodra het onmiddellijk gerespecteerd wordt, wordt het daarentegen de basis van vertrouwen.
- Elke maaltijd omtoveren tot een sessie. Het moment van de maaltijd moet een moment van delen blijven, geen oefening. De activiteiten vinden buiten plaats, in het spel.
- Vergelijken en op een resultaat wachten. "Je broer kan het" of "op jouw leeftijd zouden we moeten": deze zinnen wegen zwaar. Elk kind heeft zijn eigen tempo, en de vergelijking voegt alleen maar druk toe.
- Alleen doorgaan bij een teken dat verontrust. Voedselweigering die verergert, gewichtsverlies, moeite met slikken, nood: dit zijn geen speelse onderwerpen. We bespreken het met de arts, de logopedist of de ergotherapeut.
- Laat het kind de stap tonen en zeg « stop ».
- Elke beweging aankondigen voordat je deze uitvoert.
- Sluit af met een succes en een glimlach.
- Noteer één regel per dag voor de professional.
- ❌ Te vermijden : dichterbij het gezicht komen zonder te waarschuwen.
- ❌ Te vermijden : aandringen na een weigering.
- ❌ Te vermijden : dwingen om te proeven of te slikken.
- ❌ Te vermijden : het kind met anderen vergelijken.
Om verder te gaan
HandleidingKaart voor orale desensibilisatie : de stap-voor-stap handleiding om goed te beginnen
Aanpassen aan iedereenVoor welke profielen, en hoe de kaart voor orale desensibilisatie aan elk kind aan te passen
Vorderingen metenVolg de vorderingen en combineer de kaart met andere materialen
Veelgestelde vragen
Hoe variëren om het kind niet te vervelen ?
Het geheim is om de verpakking te veranderen zonder de regel van zachtheid te veranderen. Dezelfde weg — van handen naar mond — kan beleefd worden in grimassen voor een spiegel, in een verzonnen verhaal, in een theekransje met een knuffel, in een picknick, met grappige geluiden of in een gezins spel. Wissel de activiteiten van de ene dag naar de andere af, laat het kind kiezen, en houd altijd een speelse nieuwigheid in reserve. Wat verveelt, is niet de kaart : het is de identieke herhaling en de indruk van een oefening. Zodra het spel weer spel wordt, komt de zin terug.
Wat te doen als het kind helemaal weigert ?
Een weigering is geen falen, het is een informatie. We gaan eerst terug naar een stap zonder enig contact : de kaart bekijken, een pictogram kiezen, een grimasse trekken, een veertje blazen. We verkorten tot twee of drie minuten, eindigen met een aangenaam moment en stellen het uit tot de volgende dag. We onderhandelen over de duur in plaats van het principe : « we kijken gewoon naar de kaart en stoppen ». Als de weigering betrekking heeft op voeding en verergert, of gepaard gaat met andere tekenen, is het niet langer een kwestie van motivatie : het moet besproken worden met de logopedist, de ergotherapeut of de arts die het kind volgt.
Hoeveel tijd per dag, en hoe lang ?
Enkele minuten zijn voldoende : twee tot tien minuten per dag, altijd beter dan een lange wekelijkse sessie. Het is de regelmaat, niet de duur, die het vertrouwen en de vooruitgang bevordert. Op sommige dagen is het al een mooie sessie om samen dertig seconden naar de kaart te kijken. Wat betreft de totale duur van de begeleiding, deze hangt volledig af van elk kind, zijn geschiedenis en zijn behoeften : er bestaat geen standaard termijn, en vergelijken met een kalender heeft geen zin. De logopedist of ergotherapeut die het kind volgt, zal u helpen om het tempo in de tijd aan te passen.
Kun je de kaart in groep of met broers en zussen gebruiken ?
Ja, en het is vaak zeer behulpzaam. Een broer, zus of andere kinderen met hun mond zien spelen — grimassen, geluiden, blazen — dramatiseert enorm en geeft zin om te proberen door imitatie. Drie formaten werken goed : om de beurt, het spel van de dirigent waarbij het kind de anderen leidt, en de geluidenjacht in teamverband. De enige gouden regel : geen vergelijkingen of competitie. Het betrokken kind moet vrij blijven om alleen te kijken, zijn stap te kiezen en te stoppen, zonder ooit in moeilijkheden te worden gebracht voor de anderen.
Vanaf welke leeftijd, en tot wanneer ?
De kaart past zich grotendeels aan het kind aan in plaats van aan een specifieke leeftijd : we passen de woordenschat, het tempo en de vorm van het spel aan. Voor de kleinsten geven we de voorkeur aan imitatie, knuffels en verhalen ; voor de ouderen kunnen we meer benoemen, vertellen en zelf de spellen leiden. Wat telt is niet de leeftijd op papier, maar het comfortniveau van het kind. Om te weten of het hulpmiddel geschikt is voor uw situatie, en om de doelen vast te stellen, steunt u altijd op de logopedist, de ergotherapeut of de arts die het kind begeleidt : alleen zij kunnen een passend kader stellen.
Deze activiteiten zijn algemene begeleidingsspellen. Ze vervangen noch de zorg van een logopedist of ergotherapeut, noch een medisch advies. Laat bevestigen wat geschikt is voor uw kind door de professional die hem/haar volgt, volg zijn/haar instructies, en bij elk teken van lijden, pijn of moeite met slikken, neem contact op met een zorgprofessional ; in geval van nood, bel de hulpdiensten van uw land.
Download de kaart voor orale desensibilisatie en start uw activiteiten vandaag nog
Met zijn twaalf ideeën voor activiteiten en varianten wordt de kaart voor orale desensibilisatie een speelondersteuning die je niet snel zat bent : gratis, afdrukbaar, online toegankelijk zonder account. Om de aanpak te verdiepen, ontdek ook de DYNSEO opleidingen als aanvulling.
Download de kaart gratisHeeft deze inhoud u geholpen? Steun DYNSEO 💙
Wij zijn een klein team van 14 mensen gevestigd in Parijs. Al 13 jaar creëren we gratis content om gezinnen, logopedisten, verzorgingstehuizen en zorgprofessionals te helpen.
Uw feedback is de enige manier waarop wij weten of dit werk u nuttig is. Een Google-recensie helpt ons om andere gezinnen, verzorgers en therapeuten te bereiken die het nodig hebben.
Eén gebaar, 30 seconden: laat ons een Google-recensie achter ⭐⭐⭐⭐⭐. Het kost niets, en het verandert alles voor ons.
